Iragan da azken trena.

 

Estazioa, etxalde arraildu bat da,

kriseilu ahul baten argitan.

 

Eta aulki bi ere badaude, erdi ilunetan.

 

Mutil bat dago eserita, aulkietarik batean.

 

Oroitzapenen amaraunak bere aurpegia argitu du:

ile laburra, sudur luzea, begirada sakona.

 

Dena baino zaharragoa ematen du,

misterioaz elikatzen direnak arinago zimeltzen baitira.

 

 

 

   Estazioa,

kristala hautsirik eta orratzak geldirik

dituen horma-erlojuaren begiradapean,

ikasgela bihurtu da.

 

 

Mutilak klariona du atzamar artean,

ikasleei labirintoaren irteera

batuta zuri harez erakusten die.

 

Dena baino zaharragoa ematen du,

oroitzapenak ere zahartzen baiti ra.

 

 

Baina ez. Ez da egia.

Aulkian ez dago mutilik, ez inor.

 

Irudimena da guztia.

 

Bai, han hurbil, beste aulkian eserita

dagoen mutilak asmatu du.

 

 

Irudimen berberaz,

koadro bat pintatzen hasi da.

 

Estazioko horman,

kriseiluaren argia ailegatzen ez den iluntasun mugagabean,

estazio bat pintatu du

olio zaharraren usainez,

hiriko bazter auzo baten bazterrean,

zeinera gatazkarik gabe abailtzen den gaua,

bere amets arriskutsuekin.

 

Begiak itxita,

pinturaren usain freskoa nabaritu du

eta ziztu hurrun bat ere bai,

gerturatuz datorrena.

 

 

Begiak ireki eta tren bat iristen ikusi du,

koadroan.

 

Jarlekutik altxatu eta koadrorantz abiatu da.

 

Trena bere zain dago, ufaka.

 

Koadroaren bestaldera iragan

eta azken bagoian sartu da.

 

Ziztu luzea eginez, abiatu egin da

gero eta arinago, gero eta hurrunago,

guztiz desagertu arte.

 

 

 

Baina ez. Ez da egia.

ez dago koadrorik,

ez jarlekuan mutilik.

 

Irudimena da guztia.

 

Imaginazioak sortu eta biziarazi du,

irudiak ezerezaz moldatuaz,

eta aulki horretan ipini.

 

Kristalik eta orratzik gabeko erloju handiak,

kriseilu hari meheen argitan,

geltoki bakartian,

benetako trena imaginatu du,

benetako estaziora ailegatzen,

ifar aldeko lurraldeetatik,

abandonoaren orduetatik,

benetako mutila ekartzen.

 

 

  La Femme D´Autrui