ZURE BEGIEK EZ DUTE LENTILLEN BEHARRIK

 

Giputza zen jaiotzez baina Euskal  Herriko edozein herritakoa izan zitekeen, Plaentzikoa edo Plentzikoa, iruindarra edo irundarra, Asparrengoa edo Hazparnekoa… berari, ordea, Barakaldokoa naiz eta nago paro obrero esatea gustatzen zitzaion.

 

Bakoitzak bere plana zioen atsotitz harek, bost axola niri jatorria, bizibidea, gurasoak… Bere adina, esatebaterako,  auzokoaren sagarrak hazten ikusiz denbora ematen duen edozeini galdetzea besterik ez nuen, eta hala ere, seguru, okerreko informazioa emango zidala, zeren arrasto gisa nire lagunek esan zidaten ilea urdintzen, hortzak tabakoz horitzen eta barrabilak pisua hartzen hasiak zituela. Eta nik, zimurretara, hogeita bost urte jaurtitzen nizkion soilik.

 

Iazko San Ferminetan ezagutu nuen Ander, San Nikolas kalean.

 

-         Nor haiz hi nire neskari ipurdia ukitzeko? Emanen diat ostia bat Zarrakasteluraino joango haizela hegan.

 

-    Ze Zarrakastelu ta ze ostia ! Hire neskak tanpoia gaizki jarrita zeramak…aluan

      egokitzen saiatu nauk…besterik ez…eta atzamar honekin egin diat ( Anderrek

      erpurua erakutsi zion bera baino hogei zentimetro altuago zen nafar astopotro hari)

 

Eta erpurua erakutsi bezain laster Mirandaolako mailua zirudien ukabil batek Anderren aurpegian jo zuen eta atzerantz metro bi egin eta gero ahozpez erori zen lurrera. Ikuskizun tamalgarria hango hura. Nahiz eta,  neurri baten, ekintza haiek marimutila nintzeneko garaiak ekarri gogora, ukabilkadak, ostikadak,…hilerokoarekin joan zitzaizkidanekoak hain zuzen ere.

 

- Goazen, azkar ! Ez zaigu sagar ustel hori komeni…

 

Handik aldegiteko esan zigun Mirenek, tipo hura Ander Solagaistua zela, Zumarragako Olabegoiko baserrikoa, aita zirroziak jota hil zitzaiola eta harrez gero amak ere laket zuela txupatzea eta oraindik okerragoa zena: zorrak kitatu ezinik zebiltzala. Mirenek erdeinuzko begirada bota zion eta Saioak ezikusiarena egin zuen.

 

Baina ni… ni lelotuta bezala geratu nintzen Anderren aurpegi odolduari begira eta berak…berak irribar eginez erantzun zidan, eta odola musturretik ahora erortzen zitzaion eta Bilboko Athleticen kamiseta mamurtzen ari zela zirudien, zein ondo lerrotuta zituen haginak !. Aitortzen dut  irribarre magikoa zuela, mago batek sonbrerutik uso zuriaren ordez Anderren horzdura etara zezakeela alegia.Eta zer esanik ez dago irribarre haren gatibu geratu nintzela.

 

San Ferminetan geunden alabaina, eta jende artean galtzerik nahi ez banuen, lagunei jarraiki behar nintzaien ezinbestez, tabernaz taberna, kalimotxoz kalimotxo. Alkoholari lotutako patua ote zen gurea ? Zer gertatuko zitzaion Anderri ? Alperriko galderak ziren, une hartan Saioa zen taldearen protagonista.

 

Goizeko laurak edo izango ziren Saioa futbol jokalariarekin enrroilatu zenean, mutil atseginaren antza zuen, altua, guapoa…baina gominak ilea koipeztatzen zion eta halako hantustea eta apaltasunaren arteko faltsukeria somatu nion . Mirenek berak berretsiko zidan, beharbada, Saioarekiko bekaitza disimulatu ezinik.

 

- Honek e...farlopaz mukururaino dagoen juppya ematen du. Gezurtia eta gezurteroa!

 

 

Futbolariarekin utzi genuen Saioa eta Miren eta biok manimano geratu ginen, biak lehertu samar, biak kalean gora eta behera, jitoan. Orduan indarrak berreskuratzeko lotalditxo bat egitea proposatu nion Mireni eta belardi galduaren bila abaiatu ginen eta belarrik ez zuen Gazteluko plazan etzan ginela uste dut.

 

Ordubete inguruko lo sakona egin ondoren sujetadorearen barruko aldera sartzeko inurri baten ahaleginek iratzarri ninduten. Baina Miren ez zegoen nire alboan, komunera joateko premia izan zuela, bizkarra astinduz adierazi zidala, baietz esan niola, komunetik bueltan desagertua nintzela , eta sinesgaitzak ziren beste hamaika -(e)la ere. Eta egunak, itsasgorak isolatzen duen bisitari inozoa lez, bakarrik utzi ninduen, irlarena egiten zuen lur puska hartan.

 

Esnatzearen hotzikarei aurre egiteko gorputzak kafesne beroa eskatzen zidan, ideiak ordenatuko nituen eta gero lagunen bila lehenbaitlehen hasi. Baina gaupasero kuadrila batek Osasuna kafetegiko giro lasaia hautsi zuen. Dena hankaz gora jarri zuten. Oskorriren  Ene maite Kattalin kantaren doinupean kosako iaioena ematen zuen parrandazaleak, mahai gainera igo eta bere dantza bihurria dedikatu zidan. Beste batek ene begi urdinek disdira hilgarria zutela eta,  betaurreko ilun batzuk oparitu zizkidan. Eta hirugarren batek, medikua zelakoan, kafesnearen ostean kalimotxo osasungarria hartzera behartu ninduen katxia ahora eramenez. Esanik ez dago primeran moldatu nintzela ganberrro haiekin.

 

Eta elkar eskua emanda, giza katea osatuz, kalera irten ginen: “somos del jo-pitxu-jo, no nos metemos kon nadie, y si alguien se moskea… nos kagamos en su madre…”. Azken hitz haiekin batera Nafarroako eguzkiak buruan astindu ninduen, zeren, Ama Birjinak bezala, herri bakoitzak bere eguzki propioa dauka, nahiz eta gero, eguzki bera izan denontzat. Erlojuari begiratu nion, berotasun hura nik uste nuen orduari egokitzen ez zitzaiola somatu bainuen bat-batean. Eta horrela izan zen, mekaguen zotz !. Goizeko hamaika eta erdiak ziren eta ni hamarretan kotxean egon behar nuen, Iruñeko harresiaren ondoko aparkalekuan.

 

Kosakoa  balaunikatu  egin zen, arren, ez aldegiteko, nire izena bularrean tatuatuko zuela eta telebistatik 600 kiloko zezen baten adarren aurrean bera ikusteaz damutuko nintzela. Ordainez bekokian musu bat eman eta itxumustuan arineketa lotsati bati ekin nion kalean gora. Harresietara iritsi eta , agi denez, han ez zegoen lagunen inolako arrastorik, ez eta kotxerik ere. Orduan, buruak, neukanaren eta ez neukanaren azterketa oharkabea egin zidan eta eskua berez joan zitzaidan patriketara. Mekaguen zotz ! Nire ondasunak ez ziren euro gogaikarri batera iristen, bost txanpoi, guztira 156 pzta. eta atzamar potoloa etxera itzultzeko. Kotxeak ez nituen zenbatu, ez dakit zenbat pasatuko ziren nire ondotik opel korsa zuri baten galga hotsak burua birarazi zidan arte.

 

Bolantean Ander Solagaistua zihoan, ordurako “kotoia bai kondoia ere bai” lemapeko kamisetara eroritako odol tantakak sikatuta zituen.

 

- Zatoz, erdu hona ! (esan zidan). Hiru orduz egin dut lo eta kotxea hartu aurretik igerilekuko dutxetatik pasatu naiz. Eraman zaitzaket…nahi baduzu (gaineratu zuen nire duda aurpegia ikusita).

 

- Ez, ez , ez da horregatik…esto… galdu egin naiz Iruñean eta…

 

- Bai, noski, suposatzen dut, jende mordoa, kalimotxoak…(bere irribarre tentagarria erakutsi zidan eta kotxean sartu nintzen pertsona helduen patxadarekin).

 

Martxan jarri ginen. Anderrek etxeraino eramango ninduen, Zumarragara alegia, baina Durangorako bidea hartuko zuen lehengusu bati bost minutuko bisita egiteko. Azaldu nion udaldiak Ingalaterran egiten nituela eta  EEBBetan ere egona nintzela eta lotsagarria zela  19 urteko neskatila batek Euskal Herriko hainbat herrien berri ez izatea. Bidaiatzeko prest nengoen beraz  eta Anderrek leku berriak ezagutzeko aukera emango zidan.

 

- Ikusten ditun  energia eolikoa ekoizten duten haizerrota horiek ?

 

- Barkatu (etendu nion), zukan egidazu mesedez, ikastolan ez genuen hitanoz egiteko erreztasun nahikoa hartu…eta orain zukara ohitu gara.

 

- Nahi duzun bezala, niretzat ere errezagoa da ze kuadrilan denak mutilak izanik neskei hikan hitzegiteko aukera  handirik ez daukagu eta aukera dagoenean konturatu gabe badakik, etorri duk, ikusi diat…eta horrelakoak  esaten ditugu…bereizketarik egin gabe...Zer egingo diogu ? Baina, orain, arozoa haizerrota erraldoi horiek dira. Ametsetan agertzen zaizkit. Ekaitzak gogor ari du, eta beso metalikoak abiada bizian doaz, hain azkar ia ez direla ikusten eta halako baten  zutabetik beso bat askatu eta larrean bazkatzen ari diren behiak txikitzen ditu laban baten moduan, mozketa garbiak dira: lepoak, errapeak, hankak, buztanak,…orduan unaia agertzen da, handik eta hemendik korrika , errotako beso odolduarekin egiten du topo eta etsiturik eskuak burura eramaten ditu eta orduan buelta erdi ematen du eta nigana begira jartzen da, baina unaiaren aurpegia adar zorrotzak dituen zezenaren aurpegia  da eta nigana dator oldarkor eta itzartu egiten naiz izerditan blai.

 

Ez dakit amets gaiztoa ala gezur gaiztoa ote zen. Anderren kontakizunari zintzotasuna zeriola ematen zuen, beraz nik ere, gauetan abisatu gabe, aspalditik kaskora etortzen zaizkidan irudiak “kontatu” nizkion.

 

- Ba behin nire nebak bere kuadrilakoei esan zien nigana asmo lizunekin datorrenari begiak aterako zizkiola, eta harrez gero amets gaizto ikaragarri batek asaldatzen nau. Nire mutilak etxeko atea jotzen du eta atea zabaltzen dudanean hara hor ikara: Kepa begizuloetatik odola dariola dator nigana…

 

- Baina zu ez zara ametsaren erruduna (moztu zidan Anderrek serio-serio). Arazoa zure nebarengan dago, ez du Ediporen konplexua gainditu eta etsipen hori zugan proiektatzen du. Badakizu Edipo, aita hil eta gero, amarekin ezkondu zela eta egindako astakeriaz konturatu zenean bere buruari begiak kendu zizkiola...

 

- Bai, ipuin hori entzunda daukat nonbait. Gertatzen dena da nire mutila, Kepa, itsua dela.

 

Biak ozenki eutsi genion berreari eta jarraian ozenkiago “kamionero-fascista-hijodeputa” oihukatu zion keinukaria erabili ez zuen kamioilari morrozko bati. Baina Ander ez zen estutu, hitzez asaskatuta, elkarrizketarekin jarraitu zuen.

 

- Nabari da neska adimentsua zarena, eta horretan datza ligatzearen bigarren araua.

 

- Ez dut ezer ulertzen, zertaz ari zara ?

 

- Bai neska, argi dago, arau bi egoki uztartzen jakinez gero ligatzea oso erreza dela. Ligatu nahi duzun mutil edo neska horren egoa elikatzea da inportanteena. Zure kasuan, zu konturatu gabe, begi urdin zoragarriak izateaz aparte oso inteligentea zarela esatea.

 

- Bazilatzen ari zara, ezta ? Adimenaren testa pasatu dut , eta orain zer dator ? Zer du nire fisikoak azpimarragarri ? (Ander hirugarren arau bat martxan jartzen ari zen: jakinminarena  eta zenbait gaztek dakienarenganako daukagun mira ere).

 

- Suposatzen dut aspalditik esango zizutela begi urdin politak dituzula, ba nik kontatuko nizuke nire lagun batek, ligatzeko,  begi urdinak izan nahi zituela  eta modan dauden lentila merkeak erosi ondoren tabernako komunean pixegiten ari zela ilundu zitzaizkiola eta prakak goitik behera busti zituela. Gero "zure begiek ez dutela lentilen beharrik" esanez jarraituko nuke eta…

 

- Benetan argia zarena Ander. Ateraldi bikainak dituzu, baina askotan neskoi ligatzea ez zaigu horrenbeste interesatzen , mutilak zarete gai horrekin itsuturik zaudetenak. Eta zuekin bat ez bagatoz “monjas reprimidas” deitzen diguzue.

 

- Zer nahi duzu esatea, arrazoia duzula ? Nahi duzun arrazoi guztia eman diezazuket. Dena den, begira…Elduaienetik pasatzen ari gara, Aitziberreko Ama Birjina dago hor, nik ezingo nuke izen hori daraman neska batekin ligatu, Aitziber, Gorane, Onintza…antzinako izenak gustatzen zaizkit niri, Euxebi, Mari Joxe, Josefina…

 

- Ba orduan jai daukazu nirekin. (Haserretu egin nintzen). Oraindik nola deitzen naizen ere ez didazu galdetu. Harroputz hori ! Ba Garbiñe deitzen naiz. Entzuten, Gar-bi-ñe !

 

- Barkatu Garbiñe, txantxetan ari nintzen. Abisatu pasatzen naizen bakoitzean, askotan ez dut ondo kontrolatzen, ziria sartu eta sartu, eta alkoholarekin nahastuta, amonala baino okerragoa naiz.

 

- Eta zer dela eta zirikatzailea izateko zaletasun hori ?

 

- Ez dakit, beharbada, genetikoa izango da…

 

- Bai, gogoratzen dut, filosofiako klaseetan, nola zen ? Genetikoa eta ikasitakoaren artean aldea omen zegoen… ( Bazirudien elkarrizketa kutsu serioa hartzen ari zela baina hara zer galdetu zidan Gasteizetik irtetzen ari ginela Arakako kuartela eskumara ikustean)

 

- Eta zer iritzi duzu Espainiako banderari buruz, genetikoa ala kulturala da ? Ezkertiarra ala eskubiarra ?

 

- Eta nik zer dakit…galdeiozu atea zaintzen ari den soldaduari ? Euskaldunoi bandera horrek ez digu gauza onik ekarri, genetikoki kaltegarria dela esango nuke.

 

- Ados nago, mekaguen el nacionalismo español ! Arriba España ! Viva Franco ! Ikusten dituzu kiroletan dabiltzan horiek, banderaren ordez komuneko papera eramango nuke nik.

 

- Aitak esan zidan, bera soldadutzan, bandera zin egitera zihoala, musu bat eman beharrean txistua bota ziola…

 

- Hori ez da ezer, nire kuadrilako batek, horren punteria ona zeukan ze generalak “tiradores como usted necestia la patria” esan ziola…

 

- Eta ?

 

- Ba hori, ETAn sartu zela. Barre egitekoa omen da, baina betidanik kezkatu nauen gaia izan da aberriarena. Suposatzen dut aberria tatuaia bezalakoa dela, tatuaiaren bat daramanak esaten dizu tatuaiak deitu egin duela. Aberriak ere gurasoen bidez, liburuen bidez edo telebistaren bidez deitu egiten zaitu…eta larruan itsasten dela…uste dut. Mark Twainek zioen abertzaletasuna doilorraren babeslekua dela, bera da oihu gehien egiten duena.

 

- Gero eta gutxiago ulertzen dut, kontraesanez eginda zaudela dirudi. Zertara dator Mark Twain ? Amerikarrak…herri abertzaleagorik!

 

- Beroa da Garbi, beroa…Beroarekin kontraesanak areagotu egiten dira. Hasieran, uste nuen, zure buruaz landa ezertan ez zenuela sinisten, gaur egungo gazte berekoi horietako bat zinela. Baina galderak egiten ari zara. Beroak ezkutuan duzun ezinegona piztu egiten dizu eta zure ideiekin kontraesanetan jartzen ari zara.

 

Eta beroaren atxakiarekin Anderrek kotxea Legutioko pantanoaren ondoan aparkatu zuen, arropak erantzi zituen eta uretan murgildu zen. Nik zapatak kendu eta oinak errefreskatu nituen. Halako baten uraren azpitik irten zitzaidan, hura sustua ! Biluzik zegoen. Mitxelintxoak zituen eta ipurdi majoa, eta beso giartsuak, eta beso baten zer eta tatuaia bat: euskal telebistako logoa, txoritxoa hiru koloretan. Orterada horren nondik norakoak galdetzeko gogoekin geratu nintzen baina eskuan karramarro erraldoi bat zeraman, otarrain baten tamainakoa, kristoren kurrikekin. Belarraren gainean utzi zuen.

 

- Bartolo izena jarriko diot, zer deritzozu ? Arreta galtzen duzuneko atzamar bat moztu diezazuke. Beno…atzamarra larregi da, baina nire kuadrilako bati halako batek fimosia egin zion. Hartzazu, zuri ez dizu minik egingo.

 

- Ezta pentsatu ere ! Zu, tio, zoratuta zaude ! Jakin liteke zertara dedikatzen zaren ? Ez zinen psikiatrikotik eskapatuko ? Kentzazu katxarro hori nire bistatik !

 

Anderrek nik eskatu bezala karramarroa pantanora itzuli zuen, belartzan eseri eta begiak itxi ondoren burua eguzkira zuzendu zuen.

 

- Lasai neska, egia kontatuko dizut, pixka bat izorratuta nabil, duela gutxi da neskalagunarekin moztu dudala. Elkarrekin bost urte egon ondoren, harremana pikutara joan da. Eta errudunik balego, neu naiz errudun bakarrra. Baina, ze ostia ! Ez naiz damutzen. (Anderrek burua makurtu zuen eta mexikar kantu bati ekin zion xamurki: "los besos que me diste mi amor son los que me están matando, ya mis lágrimas se están secando…) Galdetu didazu ea zertara dedikatzen naizen, ezta ?. Ba ematen du gaztea naizela baina dagoeneko sudurreko ileak atzamarrekin ateratzen ditut…Iurretako profesionalean euskara irakasten dudan bitartean. Fanatiko fonetikoa naiz, zoratzeraino atsegin ditut Barkoxeko üak, Areatzako jotak, Baigorriko h aspiratuak eta Berastegiko txistukariak. Eta aste barruan horren gogor saiatzen naiz ikasgai hauek irakasten ze asteburuetan etsipenak konortea galtzerainoko mozkorrak hartzera narama, ze gaurko ikasleek ez daukazue ni-puta-idea ezertaz…Orduan nire buruari esaten diot, bale, tio, bale, lasai, beste nolabaiteko ezagutza izango dute, ez txarragoa ez hobea, desberdina.

 

-         Ba hori…diferenteak izan behar dugu, gure nortasun berezia onartu behar duzue, esatebaterako, niri botanika gustatzen zait, loreak, zuhaitzak…baina zer axola du Gernikako arbola haritza ala pinua dela jakiteak ?

 

-         Eta pagoa…zer iritzi duzu pagoei buruz ? Arbola zoragarria pagoa, eta urkia ? Urkiaren azala laztantzea emakumearen larrua laztantzea bezala da.

 

Ander eta biok luzaro aritu ginen arbolez. Gure herriko zumarrak, bekosurako artearen egur erregaitza, haginaren fruitu pozointsuak, gorostiaren osto distirantak, haritzaren ezkurrak eta elur urteak, izeiaren erretxinaren usain goxoa, gereziondoaren lore ikusgarriak, mizpirondotik ateratako makilak, errekaldeko lizarrak eta Astigarrako astigarrek ez dutela sagardorik ematen…eta horrela arbolaz arbola, tximinoak lez, heldu ginen Urkiolara. Han meteorito bati bira eman ondoren harrizko estarta batetik abiatu ginen Santutxuko bazelizaraino. Pago pertxentez inguraturik dago Santutxuko bazeliza eta hormari atxekita iturri bat dago eta iturriari ur sendagarria dario, ez dakit zehatz zertarako, giltzurrunak ? gibela ?. Ni hango pagoekin nengoen sorgortuta, giartsuak kanpotik, mardulak barrutik, denak zoragarriak. Jauzi bat egin eta besoekin pago baten adar luzeenari heldu nion, burua zerura begira arratsaldea agurtzen hasi nintzen nire gorputzaren kulunkarekin, orduan gerritik heltzen zizkidaten beso batzuk sentitu nituen.

 

-         Ez zara eroriko, ezta ? (Anderren xuxurluari susera zerion)

 

Atseginez hartu nuen bere mingaina nire ahoan, eta adarretatik besoak askatu gabe lamizkatu zituen nire galtzarbeak, titiak, txirrina, izterrak eta Santutxuko bigarren iturria zirudien nire alua ere. Konturatu orduko Anderren zakilak hotzikarez astintzen zizkidan gorputzaren atal guztiak. Mekaguen zotz ! Berehala ateratzeko agindu nion, kamisetaren leloari kasu egiteko eta  kondoia jar zezala. Baina Anderrek hasperen eginez "Berandu da gelditzeko" esan eta zapaburuz beteta utzi zidan alu barrenak. Puta semea ! Birritan egin nion txistu aurpegira, ukabilkadak, ostikadak eta nekizkien irain eta birao guztiak bota nizkion. Ander txikitu nahi nuen, baina koldarren moduan hasi zen korrika, buztana hankatartean. Prakak jartzeko ahaleginetan birritan erori zen lurrera, babua !

Harri baten gainean jarri eta nigarrez hasi nintzen buruari hamaika galdera egiten nizkiola. Zergatik egiten zidan putada hori ? Kuadrilakoei kontatzeko agian ? Zer nahi zidan demostratu ? Zergatik ni eta ez Miren edo beste edozein ?

 

Urkiolako taberna batera heldu nintzenerako gauak bazituen, artizarraren agindupean , izar banaka batzuk arratsaldearen bizkarrean jarrita eta nik banituen oraindik muztio bat hartzeko haina diru eta honek etxera itzultzeko bideaz ahapeka galdetzeko aukera eman zidan. Berriro Gasteizerako bidea hartu beharko nuen eta pantanoa igaro, Bergarako bidetik abiatu eta handik Zumarragara. Hasiera batean etxera deitzea pentsatu nuen, nire bila etor zitezen zeren Anderrekin egindako bide beretik bueltatzea gogorra egingo zitzaidan, oroitzapen jazo berriak, bere usaina…baina heldutasun punttu bat zor nion nire buruari, gauak lagunduko ninduen, ikusten ez duten begiek ez omen dute sentitzen eta.

 

Bergarako bidea  korbatadun txerpolari moderno batekin egin nuen. Galiziatik zetorren eta emaztearen eta alabaren argazkiak zeramatzan kotxeko hautsontziaren ondoan. Alaba nire adinekoa zelakoan hamaika galdera egin zizkidan, nondik nentorren, nora nihoan, zergatik nengoen han…nazkantea zen tipoa eta hasiera baten etxeraino eramango ninduela esan bazuen Bergarako lehen semaforo gorrian geratzeko eskatu nion, izeko Kontxi etorriko zitzaidala bila. Beti entzun izan dut txerpolari bidailariak kamioilariekin batera putazale amorratuenak direla eta bere zaletasunaren adierazgarri gisa aldean zeraman ileordea ikustea besterik ez zegoen. Galiziako putetxe batetik irteten imajinatzen nuen, argazkiekin solasean.

 

- Ez dut berriro egingo bihotza…baina hain da ahula haragia…Zutaz gogoratzen naiz María Luisa, gehiago maite zaitudala uste dut…

 

Beragaratik Zumarragara emakume gazte batekin joan nintzen. Iruneko alardeari buruz hitzegin genuen, lotsagarria zela han gertatzen zena, gizonezkoen mundu honetan zeregin ugari daukagula, etsaiak nonahi direla, emakumeen artean ere. Ez  ditugula azalpen psikoanalitikoak onartu behar, kastrazioaren konplexuak eta horrelakoak eta Melania Kleinen teoriak azaldu zizkidan eta teoria haiek eztabaidatzen egin genuen Zumarragarako bidea, eta ia konturatu gabe etxean geunden. Hamabiak bueltan ate joka nengoen, gurasoak haserre, nola ez,  baina ondo atondutako gezur handi batekin baretu nituen. Telefonoa hartu eta Miren deitu nuen. Gurasoei kontatutako ipuinean  bere papera zein zen azaldu nion eta odi bat lurrazpian sartzen den bezala izaren azpian sartu nintzen loak hartu arte.

 

Biharamonean, hurrengo egunean abortatzeko pirula erostea deliberatu nuen. Autobusa hartu eta  Azpeitiako botika batera  joan nintzen zeren herriko botikarietako bat gure lehengusua baita, legala eta nahi duzun guztia baina handik bost minutura auzune guztiak daki zertan ari zaren. Azpeitian botikariak medikuaren errezeta behar nuela esan zidan, bere kontrolpean egin beharreko zeregina zela. Hala ere berak lagunduko ninduen: Melania Kleinek.

 

Azpeitiko taberna baten kafesnea eskatu eta  pirulak hartu nituen. Bitartean egunkariari errepaso bat eman nion. Azken orduko albiste batekin geratu nintzen. Kotxe istripu larria Urkiolan. Bart Urkiolako mendatea jaisten ari zen kotxea galga barik geratu eta Karobi izeneko bihurgunetik irten zen. J.L.A., Eibarko gaztea, hilik atera zuten burni artetik… Urkiola irakurri eta Santutxuko bazelizan izandakoak etorri zitzaizkidan gogora, orrialdez aldatu nuen berehala. Eta hara hor, argazkia eta eskela, bai bera zen, Juan Luis Arrizabalaga, 34 urtekoa, Eibarko semea. Urak dakarrena urak daroa. Zure kuadrilakoak. Niretzat Ander Solagaistua, Zumarragako Olabegoiko baserrikoa. Goian bego han balego.