|

5
aurkibidera

editoriala

Lodinowsky
Poesia

Ludovicus Agrorum I
Poesia

Ludovicus Agrorum II
Poesia

Bernardo Kapanaga
Leizarraga

Teresa Igeregi
Hiru Haiku

Pello Mari Larios

Kapez Kap
Avelino Burutxurtu

Bernardo Kapanaga
Txiriboga

Kapez Kap
La metamorfosis
eta... gainera

Durangoko Txingoia

Ecclesiastes, 3, 1-8

Erran zuhur anixko

5
aurkibidera
|
|
I
UDA MINA
Ekiak eroturik,
ulifarfailak
noraezean dabiltza
hiriko baratza
harrizkoan barna.
Murru eta harresi goren
lore-hosto xuri idorretan
pausatu nahi lukete,
xurgatu haien kukuluen
bihotz suhar karezkoak...
Baina hiltzerakoan ere
ez dute
bazter itzaltsu bat aurkituren,
pausaleku goxo bat
non eta dastatu
une batez bederen
gerizaren eztia,
hegalak bezain arin...
|
Enloquecidas por el sol,
las mariposas vagan
por el jardín de piedra
de la ciudad,
y tratan de posarse
en los áridos pétalos
de muros verticales
y de tapias,
de libar sus corolas
de cal ardiente,
y ni al morir encuentran
un oscuro rincón
donde reposar
brevemente,
donde paladear
un instante siquiera
el dulzor de una sombra
leve como sus alas...
|
II
BAKARDADEA
Bakardadearen erdiesteko
irrika bizian gara
eta jainkosa eder,
itsugarri bat bailitzan
adoratzen ohi dugu
haren erabateko agertze izugarria
ezin jasanezkoa izanen dugula
jakinda ere.
|
Deseamos la soledad,
la veneramos
como a una diosa radiante
cuya presencia
total, abrumadora
nadie puede resistir...
|
Fugit irreparabile tempus...
eta gibelean
atsedena ala orhoit-mina,
bertze oin-hatzik ez.
Uda hil zorian da eta gu
(enara egal-gabetuak)
etxera itzultzen ari,
kabi zahar,
unagarrietarat.
Larrazkena
kraskan hasia zauku
jada
zangopean,
ogi egin berriaren
azala iduri.
Haixeak hegan eraman
xingola beltz-xuri
baten gisan,
errepidea
mendi izurtuei itzuri dabil;
itzuri, halaber,
arno lodia balitz bezala,
tximiniako kea
zeruko godalet eskergan
tai gabean isurtzen duten
etxe xuriei,
harik eta, mukuru beterik,
untziak tantaka
gainez egin arte…
Eta erloju zahar
baten pendulu
dorpearen antzora,
haizeetako-garbigailua
emaro eta zakarki
entseiatzen da
geroko lainoen
zilatzerat.
|
Fugit irreparabile tempus...
Y no deja otra huella tras de sí
que el alivio
o la nostalgia...
El verano agoniza
y regresamos,
golondrinas sin alas,
a los nidos inhóspitos
y aburridos
de siempre;
al otoño
que ya empieza a crujir
a nuestros pies
igual que la corteza
de un pan recién cocido.
Como una cinta gris
volando al viento
la carretera esquiva
los montes ondulados,
las blancas casas
que van vertiendo
lentamente el humo
como un espeso vino
amargo y turbio
en el inmenso vaso
azul del cielo,
hasta que al fin rebosa
y las primeras gotas se derraman...
Y el limpiaparabrisas,
como el pesado péndulo
de un viejo reloj destartalado,
intenta torpemente
poco a poco
atravesar las brumas
del futuro.
|
Has llegado a una edad
desde donde contemplas
sin ilusión los años
que los dioses,
caprichosos y oscuros,
quieran aún concederte.
Son como esos regalos
que, a menudo,
te ha traído algún amigo de sus viajes:
exóticos objetos extrañamente hermosos
que aceptas sonriente
mas sin el entusiasmo
de cuando aún eras joven
y todo te asombraba todavía,
porque ya no te queda ni un rincón,
ni un solo sitio libre
en esta casa angosta,
rebosante
de tanta cosa inútil
que es la vida.
|
|
|